ينزل » ، و در واقع منظور اين است كه اطلاقات كلمات فقها شامل صورت قبل و دبر و انزال و عدم انزال است ، و آن جمله ديگرى كه ايشان خواسته تصريح بكند فقط راجع به حد دخول باشد باشد . هر چند اين توجيه خيلى بعيد است ، و فقط براى اين است كه قدرى توجيه كرده باشيم . منتها اصل مسأله مبتنى بر اين است كه از اهل فن سؤال بشود كه آيا حتما بايد انزال منى بشود تا انعقاد نطفه بشود و نطفه زن و مرد تركيب بشود يا ممكن است كه با نفس مباشرت ، ترشحات يا چيزهايى ديگر جذب بشود ( هر چند ممكن است فقط با ميكروسكوپ ديده بشود ) كه همان‌ها منشأ تركيب با نطفه زن بشود و جنين توليد بشود ؟ بر اساس آن‌چه به ما رسيده است احتمال زيادى وجود دارد كه امكان اين مطلب باشد . منتها بايد به اين مطلب نكته ديگرى هم ضميمه بشود كه اين احتمال در چند درصد افراد وجود دارد ؟ آيا به طور مثال از هر پنجاه نفر در يك مورد چنين احتمالى وجود دارد ؟ كه اين احتمال از نظر شرعى ملغا نيست ، يا اين كه مثلًا از هر يك ميليون مورد يكى واقع مىشود ؟ كه اين احتمال قابل اعتنا نيست . اين درصد احتمال نقش عمده در اين مطلب را دارد و بايد تحقيق شود . از كلمات قوم نيز به نظر ما مشكل است كه اطلاق بفهميم ، چون مسأله الحاق حكم ظاهرى است ، و حكم واقعى نيست كه موضوعش گذشت شش ماه از وطى باشد ، لذاست كه اگر نفى ولد بشود بايد لعان كنند ، در مواردى كه قطعاً فرزند ملحق نيست ، بحث لعان هم پيش نمىآيد . در احكام ظاهريه هم وقتى قطع به يك طرف وجود داشته باشد بايد به قطع عمل كرد . در ما نحن فيه هم نمىتوانيم به قوم نسبت بدهيم كه در صورت قطع به عدم انزال هم ولد را ملحق به زوج مىدانند ، به خصوص در وطى در دبر ، اگر انزال نشده باشد كه اين قطعى است ، و اهل فن و پزشكان نيز اين را قطعى مىدانند و امكان اينكه ولد متولد بشود نيست ، قوم هم نمىخواهند بگويند حتى اگر قطعاً ولد نباشد ، باز هم تنزيلًا احكام ولد دارد ، مثل